Poniedziałek i wtorek: Siniaki w czwórkach i powolny rozruch

Poniedziałek, 2 listopada: Wolne. Nogi mocno odczuwalne, stan w pełni oczekiwany.

Wtorek, 3 listopada: Dalej nogi mocno zniszczone. Jak odprowadzałem dzieci, to faktycznie często wracałem sobie lekkim truchtem. Dzisiaj o bieganiu praktycznie mogę na razie tylko myśleć.

Co do zasady czuję czwórki mocno rozbite, tak jakby ktoś mi tłuczkiem do mięsa tam wszystko poobijał – tak dosyć solidnie. Nawet jak napinam leżąc te nogi, to w pewnym momencie pojawia się takie mocne uczucie zniszczeń gdzieś Regeneracja będzie chyba zdecydowanie dłuższa niż po „Baranie”. Po „Baranie” czegoś takiego nie czułem, tam było tylko ogólne zmęczenie, a teraz po prostu czuję takie rozbicie.

Ale na plus: fizycznie czuję się dobrze, znaczy jako organizm cały. Nie czuję się taki wyeksploatowany, no ale nogi dostały porządnie.

Środa: Powrót do formy i badminton

Środa, 4 listopada: Nogi tego dnia można powiedzieć, że bolą już bardzo mało. W normalnym funkcjonowaniu nie bolą wcale, ale gdzieś tam w środku czuję jeszcze jakieś delikatne miejsca do poprawy.

Po badmintonie OK. Nie był to taki znowu intensywny trening jak normalnie, no ale jednak byłem w stanie normalnie funkcjonować i grać bez bólu.

Największy ból nadal sprawia ten obtarty palec, ale wydaje mi się, że już jutro będę mógł iść normalnie na pół godziny biegania i nie powinno to być żadnym wyzwaniem.

Szykuje się więc trochę taki nudny tydzień pod względem aktywności, no ale trzeba odpocząć po tym długim biegu. Czwartek też bez aktywności biegowych.

Piątek, 6 listopada: Rano zrobiłem 4 km takiego luźnego biegu. W planach było pół godziny, ale trochę czasowo stałem średnio, więc wyszło jak wyszło – wszystko OK, biegało się super. Nogi są praktycznie już zdrowe. Najbardziej czuję nadal ten palec, ale to po prostu obtarcie, więc nie ma czym się przejmować.

Wieczorem planowałem wyjść drugi raz, ale – i to jest najlepsze – otworzyli nowego McDonalda na Mokotowie. Zamiast na trening poszliśmy wszyscy tam, bo jest taka sala zabaw, więc dzieci miały co robić. Ja nie jadłem nic niezdrowego, ale jednak zamiast treningu McDonald zawsze nie brzmi dobrze.

Wieczorem, w nocy i rano czułem się tragicznie. Nie wiem, o co chodzi – o ile fizycznie jestem w stanie biegać ultramaratony, to samopoczucie mam takie nie do końca OK, ale to już inny temat.

Wracamy do biegania.

Sobota: Parkrun, błądzący rywale i walka o czas

Sobota, 6 listopada: Wstaję późno, biorę tylko żel, dwa łyki wody i biegnę na Parkrun. Cel: złamać 19 minut i wygrać, o ile rywale nie uciekną za mocno.

Relacja prosto z po-biegu. Jeden rywal uciekał, cały czas biegł przed nami ze 100 metrów. Chyba był to rekordzista pod względem liczby złych manewrów przy skrętach – po prostu nie znał trasy i skręcał tam, gdzie akurat podobał mu się zakręt. To było fenomenalne: co chwilę musiał wracać, znowu uciekać nam i znowu źle skręcał, mimo że krzyczeliśmy.

Później trochę nabrał wprawy, zaczął się oglądać, a my musieliśmy mu pokazywać kierunek przy każdym zakręcie, ale i tak finalnie na ostatnim kółku pobiegł źle i musiał ponownie nadrabiać dystans.

Ja urwałem się z grupy pościgowej około 2. kilometra. Próbowałem utrzymać solidne tempo, żeby złamać te 19 minut. Nabiegałem chyba 18:48, więc czasowo akceptowalnie, chociaż to był prawie mój max. Tętno też bardzo wysokie – średnie 177, maksymalne 188. Przynajmniej na plus to, że każde kółko delikatnie przyspieszałem.

Nie jestem w pełni zadowolony z samego biegu, bo to drugie miejsce, a rywal był poza zasięgiem, ale czasowo jest w porządku. Nie mogę się spodziewać lepszych wyników, jeżeli nie biegam praktycznie wcale szybciej na treningach. Jedyny plus to fakt, że prawie nic mnie nie boli. Co ciekawe, najmocniej bolą mnie ręce od tego biegu, cała reszta ciała OK.

Perspektywy: Dyszka 11 listopada i wyzwanie na Czantorii

Na pewno to będzie jeszcze długa droga, żeby wrócić do szybszych biegów, ale na chwilę obecną mam teraz jakieś 8 dni na solidniejsze potrenowanie i utrzymanie formy. Za dwa tygodnie walczymy z Czantorią, a jeszcze po drodze pobiegnę 11 listopada w Warszawie – zapisałem się, jestem na miejscu, więc pobiegamy szybszą dyszkę.

Skoro już gadam, to opowiem o planach na tę dyszkę na 11 listopada. Plan rozpisuję na trzy poziomy:

• Poziom 3 (najgorszy): Biegam delikatnie poniżej 40 minut. Liczę, że to jest plan minimum, żeby zrobić mocniejszy trening.
• Poziom optymalny: Zrobić dyszkę poniżej 39 minut (38 z hakiem). To jest coś, co czuję, że jest realne i w porządku na tę chwilę.
• Plan idealny: Jeśli wszystko się poskłada, złamać 38 minut (celuję w 38-37 z hakiem, chociaż to by musiało znaczyć, że biegnę 2x dzisiejszy parkrun.

Siła tłumu, dobra trasa, mocne doładowanie jedzeniowe (śniadanie i kolacja) – to wszystko powinno pomóc.

A teraz dwa słowa o Czantorii. Ten bieg ma 47 km dystansu i 4100–4200 m przewyższenia. To jest po prostu mega górzyste: same góry, same przewyższenia, wychodzi prawie 1000 m na dychę. Mając w pamięci Diabelskie Koło, gdzie było 3000 m przewyższenia na podobnym dystansie i mocno dało mi w kość, do Czantorii chcę podejść ze wsparciem.

Plan na dziś: spróbować kupić kije do biegania. Odwiedzę jakiś sklep, zobaczę, jak to wygląda, dopasuję sprzęt, bo nigdy wcześniej nie miałem takich kijów w ręku. Warto by było zrobić ze dwa treningi z nimi, żeby chociaż minimalnie przygotować górną partię ciała. Nie wiem, czy to ma sens – bieganie z kijami bez wcześniejszego przygotowania – ale liczę na to, że kiedy zabraknie sił w nogach, na podejściach na Czantorii te kije będą ogromnym wsparciem.

Dobra, ruszam, bo już się zagadałem, ostygłem i zostało mi z półtora kilometra truchtu do domu.

Niedziela: Mocna piętnastka w Grodzisku

Niedziela, 8 listopada: W planach 15 km bez konkretnego tempo. Gdybym biegał w Warszawie, po prostu bym to odklepał, ale z racji pobytu w Grodzisku wybrałem pętlę Grodzisko – Świnice – Piaski, z małym dodatkiem w Świnicach, żeby przekroczyć 15 km.

Mam takie wypaczenie na tej trasie, że przeważnie biegam ją szybko – tak już mam utrwalone mięśniowo. Nie było założeń czasowych, po prostu ruszyłem. Po pierwszym kilometrze zobaczyłem 4:20 i pomyślałem, że fajnie będzie utrzymać to tempo całościowo.

Kontrolowałem bieg. Po piątce średnia wynosiła 4:17, więc cel stawał się coraz bardziej realny. Dyszka też średnio koło 4:16. Na ostatnich pięciu kilometrach delikatnie zwolniłem, średnia wróciła do 4:17, więc na ostatnich dwóch kilometrach włączyłem wyższy bieg. Zdziwiłem się, kiedy przyspieszyłem do 3:54 na 14. kilometrze.

Biegało się super. Było chłodno, panował fajny klimat, trasa pusta i płaska. Ten 15. kilometr wszedł w 3:50 z czymś, średnia wyszła 4:13. Mega fajny trening, czuję się rewelacyjnie, nogi świetnie niosą – trzeba po prostu dbać o tę formę i kontynuować pracę.

Żeby nie było tak kolorowo, stanąłem dzisiaj rano na wadze. Wskazania powyżej normy, zbliżam się do 79 kg, co jest zdecydowanie za dużo. Może to wahanie wagi, ale trzeba będzie trochę przypilnować diety. Ostatnio, tłumacząc sobie, że organizm po ciężkim biegu potrzebuje dużo jedzenia, folgowałem z posiłkami. Teraz trzeba wracać do dyscypliny i nie przesadzać. Kończymy ten tydzień, a w następnym bierzemy się ostro do pracy.

Poniżej kilka fotek z Diabelskiego koła (facebook: mckmieroszow) pokazujących jak tam wyglądała trasa i klimat.

• 

• 

• 

•