Złamane 38 minut na dyszce i testy przed Czantorią.

Złamane 38 minut na dyszce i testy przed Czantorią.

Poniedziałek, 9 listopada

Jeszcze w niedzielę podczas piętnastki w Grodzisku czułem delikatny cień bólu w lewym mięśniu czworogłowym – podobne uczucie towarzyszyło mi przed Ultrabaranami, kiedy ciężko mi się wstawało. Choć w trakcie i po samym biegu nic specjalnego nie doskwierało, w poniedziałek rano znów poczułem tę nogę.

Mimo to poszedłem na badmintona i grało się całkiem dobrze. W ciągu dnia noga nie przeszkadzała w normalnym funkcjonowaniu, ale czułem, że coś jest nie tak, więc zacząłem ją smarować. Bieg odpuściłem.

Na razie ryzyko tylko się pojawiło. Zobaczymy, jak wyjdzie Bieg Niepodległości – to najważniejszy start i sprawdzian w tym tygodniu. Jeśli po nim będę się czuł dobrze, to super; jeśli noga ucierpi, trzeba będzie zrobić przerwę albo wrócić do fizjoterapeuty na ćwiczenia. Plan na wtorek: krótkie, wieczorne truchtanie.

Wtorek, 10 listopada

Ryś spędził ostatnie dwa dni u babci. Miałem go odebrać dopiero 11 listopada, ale plany uległy zmianie i musiałem pojechać po niego we wtorek. Zamiast spokojnego wieczoru spędziłem 3 godziny w korkach w jedną stronę. 

Po przyjeździe do Grodziska zrobiłem krótkie, 30-minutowe truchtanie tempo za tempem (grubo powyżej 6:00/km) i noga na szczęście nie bolała. Na koniec dorzuciłem dwie przebieżki. Gdyby jednak ktoś kazał mi tego dnia pobiec szybko 10 km, nie dałbym rady. Po kolacji i spakowaniu wracaliśmy do Warszawy kolejne 2 godziny.

Środa, 11 listopada – Bieg Niepodległości

Wstałem wcześnie rano, żeby jeszcze trochę popracować. Na 4 godziny przed biegiem zjadłem solidne śniadanie: bułki z dżemem, bułki z masłem i serek wiejski. Notuję to dla siebie na przyszłość, bo to zestawienie sprawdziło się idealnie – na trasie 10 km pod względem energetycznym i żołądkowym było świetnie. Od śniadania popijałem już tylko trochę izotonika.

Kłopoty ze startem i bieg na wyczucie

Na miejscu zastałem tłumy. Przez ścisk nie było szans na normalną rozgrzewkę rozbiegową. Ostatnie 10 minut przed startem spędziłem na przeciskaniu się do swojej strefy. Ustawiałem się przy fladze na 36 minut, a i tak przede mną stało dobre 100–200 osób.

Tuż po starcie okazało się, że mnóstwo wolniejszych biegaczy ustawiło się z przodu. Wpadałem na nich i musiałem mijać ich bokiem. Cały czas wyprzedzałem wolniejszych i nie mogłem złapać rytmu, więc postanowiłem biec wyłącznie na samopoczucie.

Gdy spoglądałem na zegarek, nie mogłem uwierzyć: tempo 3:44/km, a tętno w granicach 160 kilku uderzeń. Czułem się bardzo luźno i komfortowo. Początkowo planowałem zacząć spokojniej (po 3:50/km) i przyspieszać, ale widząc tak niskie tętno, zaryzykowałem i trzymałem narzucone tempo.

Środek trasy i druga połowa

Około 2–3. kilometra dołączyłem do grupy narzucającej podobne tempo, choć tłum był tak duży, że trudno było biec z kimś dłużej niż kilometr. Pierwszą piątkę pokonałem w 18:40 – szybciej niż mój bieg na parkrunie. Tętno średnie z pierwszej połowy wyszło około 168 bpm, co przy tym tempie było rewelacyjnym wynikiem (dla porównania: na półmaratonie w Łodzi po pierwszym kilometrze miałem ponad 180 bpm).

Około 5. kilometra minąłem kolegę Maciej, któremu wcześniej zapowiadałem znacznie wolniejszy bieg. Widząc jednak, jak dobrze pracują nogi, szkoda było nie skorzystać z formy. Drugi zbieg z wiaduktu minął gładko, choć na 7. i 8. kilometrze przyszedł kryzys. Nie walczyłem już o przyspieszenie, po prostu trzymałem się grupy.

Meta i podsumowanie

Na ostatnim kilometrze widać już metę – wystarczyło po prostu dać z siebie wszystko. Finiszowałem z tempem w okolicach 3:30/km. Ostateczny czas netto to 37:23 (średnie tempo trasy 3:44/km)! Jestem mega zadowolony, bo w najbardziej optymistycznych wariantach celowałem w złamanie 38 minut. Pobiegłem najszybszą dychę w tym i prawdopodobnie ubiegłym roku, i to bez typowego treningu pod krótkie dystanse.

Poziom zawodów był kosmiczny – z moim czasem zająłem dopiero około 500. miejsce (poniżej 40 minut pobiegło aż 1150 osób!). Co najważniejsze: noga w ogóle nie bolała na trasie. Masaże łokciem w wykonaniu żony oraz smarowanie przyniosły efekt.

Czwartek, 12 listopada

Rano zagrałem nieplanowany mecz w badmintona z Andrzejem. Wygrałem, choć Andrzej zagrał świetnie – chciałbym prezentować taką formę w jego wieku! Noga była jeszcze niepewna i nie mogłem obciążyć jej na 100%, ale silny ból nie wracał.

W ciągu dnia pierwszy raz świadomie zjadłem rogala świętomarcińskiego. Pyszny, ale gdy sprawdziłem, że trzeba biec przez 1h 40 min, żeby go spalić, trochę pożałowałem tej bomby kalorycznej. Na szczęście wieczorem czekał mnie mocny akcent.

Po udanym treningu, budynek w tle pokonany 6 razy.

Trening na schodach w InterContinentalu

Plan na wieczór: hotel InterContinental, 49 pięter i 6 powtórzeń na schodach. 

Pierwsze wejście na świeżości poszło w czasie 8:10. Z każdym kolejnym nogi dostawały mocniejszy wycisk i tempo spadało (czwarte wejście trwało już ponad 9 minut). Żeby podbić tętno, dwa ostatnie podejścia zrobiłem z odcinkami biegowymi: na czwartym i szóstym powtórzeniu biegałem po 10 pięter. Tętno skoczyło do 170 bpm na podbiegach i 160 bpm przy marszu.

Łącznie wyszło prawie 300 pięter i około 1000 m przewyższenia. Świetny bodziec adaptacyjny pod kątem biegów terenowych. Noga na pierwszych podejściach wysyłała sygnały ostrzegawcze, ale ból nie narastał, a z czasem się wyciszył. Na koniec dorzuciłem 15 minut powrotu rowerem – rogal z pewnością został spalony!

Warunki pogodowe na rower nie najlepsze, ale klimacik fajny

Piątek, 13 listopada

Dzień do zapomnienia. Wstałem bez energii, z ogromną ochotą na niezdrowe jedzenie. Dała o sobie znać kumulacja czwartkowego badmintona i ciężkiego treningu na schodach. Opuściłem trening i poszedłem wcześniej spać.

Sobota, 14 listopada

Rano udałem się na parkrun. Wyszedłem z domu o zwykłej porze, ale z powodu opóźnienia ostatnie kilkaset metrów do startu musiałem dobiec bardzo szybkim tempem. Wystartowałem bez chwili oddechu.

Czołówka narzuciła mocne tempo. Pierwsze okrążenie pobiegłem tempem z Biegu Niepodległości, po czym mocno mnie odcięło. Ostatnie kilkaset metrów pokonywałem w tempie 4:00/km lub wolniejszym, przyspieszając tylko na ostatnich 200 metrach. Parkrun nie wyszedł, ale nie ma co narzekać – najważniejsze, że bieg 11 listopada poszedł świetnie.

Test kijków na Górce Kamieńsk

O 14:00 pojechałem na Górkę Kamieńsk, by potrenować przewyższenia i przetestować kijki przed nadchodzącym startem na Czantorii. Popełniłem dwa błędy organizacyjne: nie sprawdziłem, że stok jest rozkopany i nieczynny, oraz z tego względu z drugiej strony góry, przez co straciłem mnóstwo czasu na szukanie stromego podejścia.

Gdy w końcu znalazłem stromą ścieżkę rowerową, test kijków wyszedł rewelacyjnie:

– Na zbiegach pozwalają odciążyć nogi i wyhamować pęd.

– Na podbiegach dają ogromny napęd.

Muszę dopracować tylko dopasowanie pasków przy dłoniach. Łącznie wyszło 15 km i prawie 500 m przewyższenia. Noga po tym treningu zachowywała się bardzo dobrze. Zastanawiam się jeszcze, czy na Czantorię zabierać kołczan, czy przy tym profilu trasy w ogóle będzie sens chować kijki.

Niedziela, 15 listopada

Dzień pełnego odpoczynku. Planowałem luźne rozbieganie, ale organizm domagał się regeneracji przed ostatnimi przygotowaniami do Czantorii.

Dodaj komentarz